माझ्याबद्दल

नमस्कार मित्रांनो,

सह्याद्री बाणा... या ब्लॉग वर आपले स्वागत आहे. मी प्रकाश लालासाहेब पोळ. सातारा जिल्ह्यातील कराड तालुक्यातील ओंड हे माझं गाव. माझं प्राथमिक आणि माध्यमिक शिक्षण ओंडमध्येच झालं. महाविद्यालयीन शिक्षण कराडच्या यशवंतराव चव्हाण सायन्स कॉलेजमध्ये झालं. त्यानंतर कराडच्याच कृष्णा अभिमत विद्यापीठातून मी बी. एस्सी. बायोटेक्नोलॉजी आणि एम. एस्सी. बायोटेक्नोलॉजी केलं. सध्या मी पुण्यात स्पर्धा परीक्षांची तयारी करत आहे. सोबतच टिळक महाराष्ट्र विद्यापीठात एम. ए. राज्यशास्त्र चालू आहे. 

मी २००३ पासून पुरोगामी चळवळीत काम करतोय. खरंतर मी कोणत्याही सामाजिक, राजकीय संघटनेचा अधिकृत सदस्य नाही. परंतु पुरोगामी विचारांच्या, फुले-शाहू-आंबेडकरी विचारांचा पुरस्कार करणाऱ्या व्यक्ती-संघटनांसोबत मी काम करतोय. यात अंधश्रद्धा निर्मुल समिती, राष्ट्रसेवा दल, अनेक आंबेडकरी संघटना तसेच विविध जाती-धर्माच्या पुरोगामी संघटना यांचा समावेश आहे.  मी वैचारिकदृष्ट्या तथागत बुद्धापासून ते फुले-शाहू-आंबेडकर आणि बळीराजापासून ते छ. शिवराय यांच्या विचारानुसार वाटचाल करणारा एक बहुजन तरुण. देव-धर्मासारख्या भाकड गोष्टींवर माझा विश्वास नाही. ज्यानी शोषितांच्या लढ्याला बळ दिले ते सर्व महापुरुष माझ्या दृष्टीने देवापेक्षा श्रेष्ठ आहेत. आजवर ज्या माणसांनी बहुजन समाजाच्या उन्नतीसाठी आपले आयुष्य खर्ची घातले त्या महापुरुषांचा वारसा पुढे न्यायचा हा छोटासा प्रयत्न. 

मी २००३ पासूनच विविध माध्यमातून अनेक विषयावर लिहित आहे. सुरवातीला लोकमत, पुढारी, पुण्यनगरी, सकाळ अशा दैनिकांतून वाचकांचा पत्रव्यवहारातून लिहित असे. सध्या लोकसत्ता आणि सकाळ या दैनिकातून लिहित आहे. आजवर माझी दीडशे पत्र प्रसिद्ध झाली आहेत. ती सर्व विविध सामाजिक विषयावर आधारित पुरोगामी मांडणी करणारी आहेत. २००७ साली मी विद्रोही विचार मंच हा ब्लॉग चालू केला. परंतु काही कारणास्तव २०१० साली त्या ब्लॉगवरील लिखाण थांबवून मी २९ नोव्हेंबर २०१० रोजी सह्याद्री बाणा हा ब्लॉग चालू केला. मला माझे विचार व्यक्त करण्यासाठी काहीतरी माध्यम हवे होते, ते मला सह्याद्री बाणा या ब्लॉगमुळे मिळाले. नुकतीच या ब्लॉगला पाच वर्षे पूर्ण झाली. अडीचशे लेख आतापर्यंत या ब्लॉगवर प्रसिद्ध झाले आहेत. सह्याद्री बाणा हा मराठीमधील अत्यंत लोकप्रिय ब्लॉगपैकी एक आहे. या ब्लॉगने पाच लाख वाचकांचा टप्पा नुकताच पूर्ण केला. पुरोगामी, बहुजनवादी चळवळीतील कार्यकर्ते आणि जगभरातील मराठी वाचकांनी या ब्लॉगला भरभरून प्रतिसाद दिला. त्यामुळेच सह्याद्री बाणा हा लोकप्रिय ब्लॉग बनला आहे. अर्थातच यात पुरोगामी कार्यकर्ते आणि सह्याद्री बाणाचे वाचक यांचा सिंहाचा वाटा आहे.

ब्लॉगचे विषय जातव्यवस्था, धर्मव्यवस्था अशा प्रकारचे सामाजिक आणि अत्यंत संवेदनशील विषय असल्याने या ब्लॉगवरील अनेक लेख वादग्रस्त ठरले आहेत. अर्थात काही मर्यादेपर्यंत वाचकांचे किंवा वैचारिक विरोधकांचे आक्षेप मी मान्य करतो. कारण जातीयवादाचा भस्मासुर सर्वाना गिळंकृत करत आहे हे माहित असूनही लोकांना जातवास्तवाचे भान आणून दिलेले आवडत नाही. समाजात छुपा किंवा उघड जातिवाद होत असताना त्याबद्दल सर्वसामान्य माणसाला फारसे काहीच वाटत नाही असा अनेकांप्रमाणे माझाही अनुभव आहे. उलट जातीयवादाला विरोध करून त्याबद्दल बोलणाऱ्यावरच जातीयवादाचा आरोप होतो. बऱ्याच वेळा माझ्यावरही जातीयवादाचा आरोप होतो. आरोप करणारे स्वतःला संस्कृती आणि धर्माचे ठेकेदार समजत असतात. माझ्या लिखाणाचा हेतू कुणाच्याही भावना दुखावणे हा नाही. परंतु प्रस्थापित व्यवस्थेविरुद्ध लिहिले, बोलले कि ज्यांच्या भावना दुखावतात त्यांनी एकदा आत्मचिंतन करून पाहावे. ज्यांना जातीपातीच्या कुंपणामुळे जगणे अशक्य होते अशा गाव कुसाबाहेरच्या लोकांचे जीवन (?) एकदा जावून पाहावे. ते लोक कसे जगतात त्याचा थोडा अभ्यास करावा. आपण शिकलो, सुस्थितीत पोहचलो म्हणजे सर्व काही झाले अशी मानसिकता योग्य नाही. बहुतांशी समाज अजूनही गुलामगिरी, दारिद्र्य, आज्ञाय यात खितपत पडला आहे. त्याला कुठेतरी मार्ग दाखवण्याची गरज आहे. 

माझा ब्लॉग मुळमुळीत लिखाण करण्यासाठी अजिबात नाही. प्रस्थापित व्यवस्था आणि त्या व्यवस्थेचे ठेकेदार यांचे बहुजनांना गुलाम बनवण्याचे षड्यंत्र बहुजन समाजाला सांगणे हे माझे कर्तव्य आहे. जातीयवाद संपला, जातीच्या भिंती तुटल्या अशी आपण ओरड करतो असतो. पण खरोखरच जातीयवाद कमी झाला आहे का ? जर जातीयवाद संपला असता तर खैरलांजी घडले नसते, जेम्स लेनद्वारे छ. शिवरायांची बदनामी झाली नसती. देशातील दारिद्र्यरेषेखालचे बहुतांशी लोक मागास समाजातील आहेत. त्यांना ना उत्पनाचे साधन असते ना समाजात मान. त्यांना प्रतिष्ठा आणि आत्मसन्मान मिळवून देणे हे समाज म्हणून आपणा सर्वांची जबाबदारी आहे. प्रस्थापित व्यवस्था पुन्हा नवा मनुवाद समाजावर लादण्याचा प्रयत्न करत आहे आणि अशा वेळी या मनुवादी गुलामगिरीला पुन्हा बळी पडू नये म्हणून बहुजन समाजाला विशेषता तरुणांना जागृत करणे हे माझ्या लिखाणामागचा मुख्य उद्देश आहे. माझ्या बुद्धीला जे पटेल तेच मी स्वीकारतो आणि लिहितो. एखाद्या विषयावर भूमिका घेताना मी त्या विषयाचा सांगोपांग अभ्यास करण्याचा प्रयत्न करतो. त्यानंतर जात-धर्मनिरपेक्ष भूमिका जी मला पटते तीच मांडण्याचा प्रयत्न करतो. माझी भूमिका ही फुले-शाहू-आंबेडकरी विचारांशी सुसंगत अशी असते. परंतु तरीही मी व्यक्तीपुजक नाही हे नमूद करू इच्छितो. मला फुले-शाहू-आंबेडकर आणि सर्वच समाजसुधारक यांच्याबद्दल मनात प्रचंड आदर आहे. म्हणून मी आंधळेपणाने त्यांची भूमिका हीच माझी भूमिका असे करत नाही. महामानव श्रेष्ठ होतेच, तरीही मी त्यांची चिकित्सा करून मला त्यांचा विचार पटला तरच स्वीकारतो. त्यामुळे मी कुणाचीच आंधळी भक्ती किंवा आंधळा द्वेष करत नाही. आता एखाद्या विषयावर मी एक भूमिका घेतली तर ती भूमिका म्हणजे अंतिम सत्य असे माझे म्हणणे नसते. मी वैचारिक वादविवादासाठी नेहमीच तयार आहे. माझ्या भूमिकेतही निश्चितच चुका किंवा त्रुटी असतील. ज्यांना माझ्या भूमिकेत किंवा मांडणीत काही चुकीचे जाणवते त्यांनी त्वरित प्रतिक्रिया द्यावी, माझ्या चुकांची जाणीव मला करून द्यावी. मला जर कुणी पटवून दिले कि माझी विशिष्ठ भूमिका चूक आहे, तर मी नक्कीच सुधारणा करीन. फक्त चुका दाखवून देण्याचा मार्ग सभ्य असावा इतकीच माफक अपेक्षा आहे.

माझे विचार तुम्हालाही पटलेच पाहिजेत आणि तुम्हीही ते स्वीकारावे असा माझा आग्रह नाही. परंतु तुम्ही विचार करावा ही विनंती. जर काही मतभेद असतील तर ते चर्चेने सोडवू शकतो. कारण मी जे लिहितो ते उपेक्षितांच्या दृष्टीकोनातून लिहितोय. त्यामुळे भारतातील सामाजिक परिस्थिती, जातवास्तव यांचा विचार करूनच माझ्या लिखाणाचा अन्वयार्थ लावावा, ही विनंती.

आपला,
प्रकाश लालासाहेब पोळ,
कराड, सातारा.
मोबा.- 7588204128
praksh.exams@gmail.com

0 टिप्पणी(ण्या):

टिप्पणी पोस्ट करा

सह्याद्री बाणाला भेट दिल्याबद्दल आभारी आहे. आपल्या प्रतिक्रिया आणि सूचना महत्वाच्या आहे. कृपया खाली प्रतिक्रिया द्याव्या.

-प्रकाश पोळ

.

.

 
Design by Wordpress Theme | Bloggerized by Free Blogger Templates | coupon codes